لقمه‌ای از مهربانی‌ات می‌پیچم       

و ذره ذره،

مزه می‌کنم

نه! این لقمه باید بماند

که هُرم شیرین و صمیمی‌اش

زنده‌ام می‌دارد

آی عشق، مگر چهره‌ات آشنا نبود؟